Peleteiro (Xacobeo Blu:sens) xa pode presumir de moitas cousas nestas Series 2010. Canto menos, dun gran dobrete, de dous títulos de Oeste que lle colocan na Gran Final. Nada de sinxeleza, sobre todo cando tes que enfrontarte a dous partidos consecutivos. Rapidez, tensión, pouco tempo para pensar e para recuperarse, ingredientes básicos de todo triangular.

Íscar foi un perfecto anfitrión, unha interesante sede dunhas finais, dunha final de Oeste, a de mozos, que se resolveu no último duelo, no último suspiro.

Mariano Galindo (enviado especial ACB). Seis equipos, tres por cada categoría, íanse a xogar desde as 10 e media da mañá un Estandarte, a posibilidade de seguir nas Series, de facer máis viaxes, de vivir máis experiencias. En rapazas, as do Canterbury (Gran Canaria 2014) debutaban medíndose ás anfitrioas valisoletanas, as do Ensino (Blancos de Rueda Valladolid), mentres as futuras campionas do Peleteiro non apareceran aínda pola pista.

Trabado encontro onde as canarias tardaron en impor o seu estilo de rebote e contraataque. Conseguírono conforme pasaban os minutos e lideradas por unha máxica Isabel Martínez, que estivo absolutamente a todo (e iso que estaba minguada por problemas físicos). Como resultado de todo iso, triunfo do Canterbury (35-27).

As de verde estaban onde soña calquera equipo. Dependían de si mesmas para alzarse co título. Case nada. O seu rival, o Peleteiro, sen facer ruído, situado sobre a pista. Pouca información sobre un cadro que facía o seu debut nestas Colexiais 2010, posto que pasaron directamente a Oeste. Tivérono, as do Canterbury tocaban o título coas súas mans ao descanso. Xogo sólido, dureza atrás en defensa das súas xogadoras e 9-21 no marcador transcorridos os dous primeiros parciais.

Que ocorreu entón? Primeiro de todo, que o Peleteiro non era o rival medorento que se estrelou contra todo na primeira etapa do duelo. Xunto con iso, outros factores como o cansazo físico, o fin da gasolina dalgunhas das xogadoras de referencia do Canterbury, a posible vertixe do éxito. Quen sabe. O caso é que entraron en barrena, un curtocircuíto monumental á volta dos vestiarios que colocou, en cuestión de nada, un empate a 21 no marcador. Esaxerado e extraordinario parcial de 12-0 para as galegas e partido novo.

E foi aí cando definiu a calidade, o mellor temple dos nervios, a frescura física. Canterbury tivo unha última posesión, dous segundos, un mundo, para gañar ou polo menos empatar, o que lle foi moi favorable (nos triangulares si vale a igualada final). Auga. Nese momento, Peleteiro levouse tres cuartas partes do torneo. Lles valía con gañar ao Ensino mentres que estas debían vencer e superar o seu average de 8.

As valisoletanas fixeron un estupendo traballo, metidas de cheo no encontro, aínda que afastadas do seu soño de gañar por 16 e alzar o título. A pesar diso, ao descanso ían por diante (22-21). Por entón, segunda vez que Canterbury era virtual campión. Si todo seguía así, ou máis ou menos, as canarias acabarían tendo éxito.

Nada diso. De novo volveu o Peleteiro acertadísimo no tempo de descanso. Dispostas a romper, empezáronse a marchar no marcador. O Estandarte empezaba a camiñar cara a Santiago. Por partido dobre. Porque mentres as rapazas ampliaban a súa vantaxe, da man do seu número 13 Martínez, estelar na escapada definitiva, na pista contigua estaba a decidirse o torneo masculino.

Porque o triangular de mozos foi unha auténtica tolemia. Do mesmo xeito que no feminino, empezou con triunfo insular. O Politécnico (Gran Canaria 2014) arrasou a Lourdes, representante de Blancos de Rueda (50-32) e dispúxose a pechar o asunto contra o Peleteiro. Tamén o tiveron nas súas mans, nos seus dedos, nos seus tiros libres. Nun enfrontamento frenético, o final foi para non esquecelo. Con 6 décimas, falta a favor dos de Santiago, lanzamentos libres para eles. A fórmula era fácil. O encontro estaba empatado. Por tanto, Peleteiro metía un e lanzaba a fallar o segundo para deixar correr o escaso tempo e sumar a vitoria. Sobre o guión, todo moi claro. Pero señores, levamos anos insistindo que estas Series, estas e todas, teñen un compoñente de raro, de que pase o menos esperado, e así foi.

Non sabemos o que roldou pola cabeza ao xogador do Peleteiro que se lanzou con todo a por o rebote que non debía coller. E non debía porque non era para ninguén, por aquilo de deixar transcorrer as décimas. Como queira que fóra, o mozo fixo falta ao entrar, sen que ninguén tocase a bóla. Dous tiros para o Politécnico, co reloxo a cero. Cun empataban, cos dous facíanse a foto de campións, con ningún tendían unha alfombra ao seu rival para que levasen o título.

Fallou os dous. Peleteiro vibrou á vez que o facían coas súas compañeiras, que gañaban o mencionado partido contra o Canterbury.

A partir de aquí, o lóxico sería dicir que non houbo historia, que os galegos arrasaron a Lourdes e gozaron duns minutos plácidos á espera do chifre final que lles coroase como campións.

Lourdes saíu co coitelo entre os dentes a pesar de que necesitaba un milagre, en forma de vitoria por máis de trinta puntos, para acabar como gañador. Non fixeron concesións os de Blancos de Rueda e tiveron no arame ao Peleteiro en distintas partes do encontro. Primeiro, ao principio, cun 18-19 en contra ao termo do primeiro cuarto. Antes do descanso descolgáronse e fóronse 8 abaixo. Rota calquera esperanza, sempre remota, de lucir o Estandarte, Lourdes quizá foi visto polo Peleteiro como a vítima perfecta que aínda que se resistiu un pouco ao comezo, sería rematada na segunda metade.

Peleteiro poida que acabe soñando cos instantes últimos dos seus partidos neste triangular. Non é para menos. Outra vez nos tiros libres, nas mans alleas do rival, o seu destino nas Series.