|
O Obradoiro Clube de Amigos do Baloncesto naceu en Santiago de Compostela en 1970, e desde entón tivo unha historia chea de vicisitudes.
1970-1976: Os pioneiros
O Club de Amigos do Baloncesto Obradoiro naceu en Santiago de Compostela en outubro de 1970 cando 29 socios fundadores decidiron darlle un impulso ao baloncesto masculino santiagués. Anteriormente o baloncesto de Compostela había estado representado polo S.E.Ou. (dos míticos Chivia, Chavo, Vitolo, etc.) e posteriormente pola sección de baloncesto da S.D. Compostela. Obradoiro comezou na tempada 1970-1971 en terceira división, disputando os encontros no antigo gimnasio universitario (hoxe en día Auditorio da USC).
1976-1982: O ascenso a División de Honra
Logo de ascender a segunda división, ingresa na tempada 1976-1977 na recentemente creada 1ª División B á vez que inaugura o Pabellón de Sar (de titularidad propia) sempre cheo dunha entusiasta e marabillosa afección. En 1982 consegue o ascenso á máxima categoría do baloncesto español (entón, División de Honor), sendo o primeiro club santiagués en chegar todo o máis alto nun deporte.
1982-1990: O famoso playoff de ascenso
 Logo de militar numerosas tempadas na 1ª división (segunda categoría a nivel estatal), o Obradoiro C.A.B. afrontou no 1989-1990 o play-off de ascenso á nova liga profesional, ACB. Na eliminatoria final contra o Juver Murcia foi descuberta a alineación ilegal do xogador Esteban Pérez no equipo murciano. No hotel de Obradoiro en Murcia aparececieron uns señores para dicir que eles non eran os pais de Esteban Pérez, aínda que lles querían facer pasar por eles e que en realidade o xogador era arxentino. En devandita competición, cada conxunto tan só podía ter un xogador estranxeiro, e o equipo de Murcia estaba xogando con dous: Mike Philips, legalmente e Esteban Pérez, con pasaporte falso. Este último era un gran xogador que desequilibró a eliminatoria.
1991-2003: Os anos mais difíciles
Trala correspondente denuncia de Obradoiro ante os comités de competición e apelación da Federación Española de Baloncesto (FEB) e de disciplina deportiva do Consello Superior de Deportes, todos eles se inhiben, o que obriga ao club santiagués a recorrer á xustiza ordinaria e verse inmerso nun larguísimo contencioso. Denunciouse á Federación ante o tribunal Superior de Xustiza de Madrid (TSJM), e ao xogador no xulgado de Murcia por falsedad en documento público.
Obradoiro descendera na tempada 1991-92 á segunda división. Había moi poucos apoios económicos e a directiva vía moi complicado que algún día déseselle a razón no contencioso. Era a loita de David contra Goliat, ou mellor devandito Goliats.
En setembro de 1992, Obradoiro ía ser entregado a Federación Galega de Baloncesto porque ninguén quería facerse co club no peor momento da súa historia. Pero afortunadamente, dúas persoas: José Ramón Mato (socio fundador) e José Angel Docobo (socio de número) colleron as rendas e comezaron desde abaixo cun equipo xuvenil, constituíndose en Xunta Xestora. Foron anos moi difíciles, o club non tiña crédito nin económico nin social. Aínda así, tivo a sorte de poder contar desde o inicio con Pepe Martínez como adestrador e o equipo, cos anos, foi ascendendo: Zonal Senior, Primeira Autonómica e Primeira División Nacional. En 17 anos percorremos Galicia enteira.
Volvendo ao proceso xudicial, o primeiro paso desta longa historia prodúcese en xuño de 1994, cando Esteban Pérez é xulgado en Murcia. Alí confesa que os seus verdadeiros apelidos non son Pérez Beltrán senón Pérez Spatazza, e que non é español senón arxentino. O xuíz condénao ao pago de 200.000 pesetas (abonadas polo gerente do Júver de Murcia) e a un mes de prisión menor (que non cumpre por non ter antecedentes en España).
Ao fío desta sentenza, o TSJM sentencia a favor de Obradoiro en outubro de 1994, dándoo como vencedor da famosa eliminatoria que daba dereito a xogar na liga ACB. Os galegos Antonio Vázquez Guillén, como avogado, e o seu irmán Argimiro, como procurador, levan desde o comezo a representación de Obradoiro ante os tribunais.
O asunto podería quedar resolto a finais de 1994 e Obradoiro fose club de ACB desde a tempada 1995-96, pero a Federación Española recorre a sentenza ante o Tribunal Supremo.
A resposta do Tribunal Supremo tardou 7 anos en saír. Pensaban que Obradoiro ía renderse, pero se equivocaban. A sentenza do Supremo encheu de alegría non só á Xunta Xestora senón tamén á fiel masa social que durante todos estes anos apoiou sen desmayo o club, de feito anualmente convocábanse asembleas de socios anos dándose conta das distintas actividades e rendendo contas.
A ejecución da sentenza durou máis dun ano, e apareceron novos problemas. A Liga Profesional ACB entra en escena e di sentirse desamparada ao non ser súa a culpa da situación, e alega que ten que ser a Federación Española a que negocie co Obradoiro.
A Xunta Xestora de Obradoiro disólvese porque era necesario facer xa unha Directiva. José Ramón Mato e José Anxo Docobo formaron a Xestora de maior duración da historia. Na nova Directiva Mato é o presidente e Docobo o vicepresidente, entrando na directiva Couceiro, Laíño, Amor, Pepe Martínez e Castiñeiras.
2003-2009: A loita continúa
O verán de 2003 foi terrible para o club. O xuíz paraliza a Liga ACB ata que esta incorpore a Obradoiro. ACB envía os seus auditores a Santiago en plenas festas do Apóstolo, o que fai imposible conseguir todos os papeis que piden. ACB solicita o canon de entrada do ano 2003, case 3 millóns de euros. Os avogados de Obradoiro argumentan que a cota de entrada que lle corresponde é a do ano 1991. O empresario galego Raúl López accede a presidencia e abona o canon do ano 1991. A liga ACB non acepta a inscripción do Obradoiro.
A partir de setembro de 2003, a Xunta Directiva quedou reestructurada. López segue como presidente e Docobo como vicepresidente. Javier Laíño, Pepe Martínez, José Manuel Couceiro e Carlos Igrexas completan o equipo dirixente.
 En outubro de 2003, o TSJM sentenza que Obradoiro non cumpriu os requisitos impostos pola ACB (unha das partes implicadas no proceso) e queda fóra. Antonio Vázquez Guillén presenta recurso de casación contra a ejecución da sentenza alegando que os feitos deben retrotraerse a 1991, xa que fora nesa tempada cando Obradoiro tiña que ascender, e polo tanto o canon de ingreso debía ser o exigible aquel ano, e non o exigible en 2003.
Raúl López faise cargo da presidencia do Breogán e lógicamente deixa Obradoiro. Na Asemblea de socios celebrada en novembro de 2006, Docobo é elixido presidente. Continúa o resto da Xunta Directiva con Javier Laíño como vicepresidente. Houbo que agardar ata novembro de 2007 para que o Tribunal Supremo dese de novo a razón a Obradoiro fronte a organismos tan poderosos como a Federación Española de Baloncesto, a Liga ACB e ata a Abogacía do Estado que representaba ao Consello Superior de Deportes.
2009 - A ilusión renovada
O 15 de xuño de 2009 Obradoiro formalizó o seu inscripción na liga ACB para a tempada 2009/2010. Pendentes da confirmación oficial, estamos a piques de consumar nas canchas de xogo as vitorias conseguidas nos xulgados.
A constancia e esforzo do club e os seus socios, e o apoio dos nosos patrocinadores, fixeron posible que a xustiza actuase e haxa resplandecido a verdade ante outros intereses.
Creouse unha gran expectación en toda España sobre Obradoiro e o seu dereito a estar na Liga na que debeu facelo xa en 1991. Ninguén nos vai a devolver os 18 anos de inxustizas e loita, pero miramos ao futuro con optimismo. Faremos todo o posible por non defraudar as expectativas creadas na afección galega. Galicia debe estar representada por Obradoiro na ACB como un proxecto de toda a Comunidade.
|
